#ေမတၱာသုတ္ျမန္မာျပန္

#ေမတၱာသုတ္ျမန္မာျပန္

***********************
#နိဒါန = နိဒါန္း

ယသ = အၾကင္ေမတၱာသုတ္ ပရိတ္ေတာ္၏
အာႏုဘာဝေတာ = အာႏုေဘာ္ေၾကာင့္
ယကၡာ = ဘီလူးတို႔သည္
ဘႎသနံ = ေၾကာက္မက္ဖြယ္ေသာ အဆင္းကို
ေနဝ ဒႆ ေႏၲိ = မျပဝံ့ကုန္။

ယမိွေစဝ = အၾကင္ေမတၱာသုတ္ပရိတ္ေတာ္ကိုသာလွ်င္
ရတၱိဥၥ = ညဥ့္၌ လည္းေကာင္း
ဒိဝဥၥ = ေန႔၌လည္းေကာင္း
မတႏၲိေတာ = မပ်င္းရိသည္ျဖစ္၍
အာႏုယုဥၨေႏၲာ = လံု႔လျပဳေသာသူသည္
သုခံ = ခ်မ္းသာစြာ
သုပတိ = အိပ္ရ၏။

သုေတၱာစ= အိပ္ေပ်ာ္ေသာ္လည္း
ကိဥိၥ = တစ္စံုတစ္ခုေသာ
ပါပံ = မေကာင္းေသာ အိပ္မက္ကို
နပႆ တိ = မျမင္မက္။
ဧဝမာဒိဂုဏုေပတံ = ဤသို႔အစရွိေသာ ဂုဏ္ႏွင့္ျပည့္စံုေသာ
တံပရိတၱံ = ထိုေမတၱာသုတ္ပရိတ္ေတာ္ကို
ေဟ = သူေတာ္ေကာင္းတို႔
မယံ = ငါတို႔သည္
ဘာဏာမ = ရြတ္ၾကကုန္အံ။

#နိဗၺာန္လိုခ်င္သူ

၁ ။ သႏၲံ = ၿငိမ္သက္ေသာ
ယံပဒံ = အၾကင္ နိဗၺာန္သည္
အတၳိ = ရွိ၏။
တံ = ထိုနိဗၺာန္သို႔
အဘိသေမစၥ = သစၥာေလးပါးကို
သိေသာအားျဖင့္ ေကာင္းစြာေရာက္၍
ဝိဟရိတုကာေမန = ေနျခင္းငွာအလိုရွိေသာ
အတၱကုသေလန = အက်ိဳးစီးပြား၌ လိမၼာေသာ ရဟန္းသည္
ကရဏီယံ = ျပဳက်င့္အပ္၏။

သေကၠာစ = ကိုယ္အသက္၌ငဲကြက္ျခင္းမရွိ သစၥာတရားကိုသိျခင္းငွာ က်င့္စြမ္းႏိုင္သည္လည္း
အႆ = ျဖစ္ရာ၏။
ဥဇူစ = ေျဖာင့္မတ္ေသာ ကိုယ္,ႏႈတ္ႏွစ္ပါးရွိသည္လည္း
အႆ = ျဖစ္ရာ၏။
သုဟုဇူစ = ေျဖာင့္မတ္ေသာစိတ္ထားရွိသည္လည္း
အႆ = ျဖစ္ရာ၏။
သုဝေစာစ = ဆိုဆံုးမလြယ္သည္လည္း
အႆ = ျဖစ္ရာ၏။
မုဒုစ = ႏူးည့ံသည္လည္း
အႆ = ျဖစ္ရာ၏။

၂ ။ သႏၲဳ သေကာစ = ပစၥည္းေလးပါးတို႔၌ ေရာင့္ရဲသည္လည္း
အႆ = ျဖစ္ရာ၏။
သုဘေရာစ = ေမြးျမဴလြယ္သည္လည္း
အႆ = ျဖစ္ရာ၏။
အပၸကိေစၥာစ = နည္းေသာအမႈကိစၥရွိသည္လည္း
အႆ = ျဖစ္ရာ၏။
သလႅဟုကဝုတၱိစ = ေပါ့ေသာအသက္ေမြးျမဴ ျခင္း ရွိသည္လည္း အႆ = ျဖစ္ရာ၏။
သႏိၲၿႏၵိေယာစ = ၿငိမ္သက္ေသာ စကၡဳ စေသာ ဣေျႏၵရွိသည္လည္း
အႆ = ျဖစ္ရာ၏။
နိပေကာစ = ရင့္ေသာပညာရွိသည္လည္း
အႆ = ျဖစ္ရာ၏။
အပၸဂေဗာၻစ = ကိုယ္ႏႈတ္ႏွလံုး ၾကမ္းၾကဳတ္ျခင္းမရွိသည္လည္း
အႆ = ျဖစ္ရာ၏။
ကုေလသြ = ဒါယကာတို႔၌
အနႏုဂိေဒါၶစ = တပ္မက္ေမာျခင္းမရွိသည္လည္း
အႆ = ျဖစ္ရာ၏။

၃ ။ ေယန = အၾကင္ ကာယ စေသာ သံုးပါးေသာ ဒုစရိုက္ေၾကာင့္
ဝိညဴ = ပညာရွိသည္
ပေရ = သူတစ္ပါးတို႔ကို
ဥပဝေဒယံု = ကဲရဲ႕ျခင္းကို
ကိဥိၥ = စိုးစဥ္းမွ်ေသာ
ခုဒၵံ = အနည္းငယ္ပင္ျဖစ္ေသာ္လည္း
တံ = ထိုဒုစ႐ိုက္ကို
နစအာစေရ = မက်င့္ရာသည္ သာတည္း။

သဗၺသတၱာ = ခပ္သိမ္းကုန္ေသာ သတၱဝါတို႔သည္
သုခိေနာဝါ = ခ်မ္းသာျခင္းႏွင့္ ျပည့္စံုကုန္သည္၎
ေခမိေနာဝါ = ေဘးရန္ကင္းၿငိမ္းကုန္သည္၎
ေဟာႏၲဳ = ျဖစ္ေစကုန္သတည္း။

သုခိတတၱာ = ခ်မ္းသာေသာ ကိုယ္စိတ္ရွိကုန္သည္
ဘဝႏၲဳ = ျဖစ္ေစကုန္သတည္း။

၄ ။ ေယေကစိ = ခပ္သိမ္းကုန္ေသာ
ပါဏဘူတာဝါ = ပဥၥေဝါကာရ စတုေဝါကာရ၊ ဧကေဝါကာရ သတၱဝါတို႔သည္၎
အနဝေသသာ = အၾကြင္းမရွိကုန္ေသာ
တသာဝါ = ထိတ္လန္႔တတ္ကုန္ေသာ ပုထုစဥ္ပုဂၢိဳလ္တို႔သည္၎
ထာဝရာဝါ = ျမဲျမံစြာ တည္ၾကည္ကုန္ေသာ ရဟႏၲာပုဂၢိဳလ္တို႔သည္၎
ဒီဃာ = ရွည္လ်ားေသာ ကိုယ္ရွိကုန္ေသာ
ေယသတၱာဝါ = အၾကင္နဂါး၊ ေျမြ အစရွိေသာ သတၱဝါတို႔သည္၎
မဟႏၲာ = ႀကီးေသာကိုယ္ခႏၶာ ရွိကုန္ေသာ
ေယသတၱဝါ = ငါး၊ လိပ္ အစရွိေသာ သတၱဝါတို႔သည္၎
မဇိၩမာ = အလယ္အလတ္ျဖစ္ေသာ ကိုယ္ရွိကုန္ေသာ
ေယသတၱဝါ = အၾကင္ႏြားအစရွိေသာ သတၱဝါတို႔သည္၎
ရႆ ကာ = ပု၊ တို၊ နိမ့္၊ ငယ္ေသာ ကိုယ္ရွိကုန္ေသာ
ေယသတၱဝါ = အၾကင္ ၾကက္ငွက္ အစရွိေသာ သတၱဝါတို႔သည္၎
အာဏုကာ = ေသးဖြဲသိမ္ႏုတ္ေသာ ကိုယ္ရွိကုန္ေသာ
ေယသတၱဝါ = ပိုးရြစေသာ သတၱဝါတို႔သည္၎
ထူလာ = ဆူၿဖိဳးေသာ ကိုယ္ရွိကုန္ေသာ
ေယသတၱဝါ = အၾကင္ ဝက္စေသာ သတၱဝါတို႔သည္၎
သႏၲိ = ရွိကုန္၏။
ေတသတၱဝါ = ထိုသတၱဝါတို႔သည္၎

၅ ။ ဒိ႒ာ = ျမင္ဖူးကုန္ေသာ
ေယသတၱဝါ = အၾကင္သတၱဝါတို႔သည္၎
အဒိ႒ာ = မျမင္ဖူးကုန္ေသာ
ေယသတၱာ = အၾကင္သတၱဝါတို႔သည္၎
အဝိဒူေရ = မနီးေဝးေသာ အရပ္၌
ဝသႏၲိ = ေနကုန္၏။
ေတသတၱာ = ထိုသတၱဝါတို႔သည္၎
ဘူတာဝါ = ရဟႏၲာတို႔သည္၎
သမ႓ေဝသီဝါ = ဘဝသစ္၌ျဖစ္ျခင္း၏ အေၾကာင္းျဖစ္ေသာ ကံကို ရွာမွီးေလ့ရွိကုန္ေသာ ပုထုစဥ္ေသကၡတို႔သည္၎
သဗၺသတၱာ = ခပ္သိမ္းကုန္ေသာ သတၱဝါတို႔သည္
သုခိတတၱာ = ခ်မ္းသာေသာ ကိုယ္ရွိကုန္သည္
ဘဝႏၲဳ = ျဖစ္ေစကုန္သတည္း။

၆ ။ ပေရာ = တစ္ေယာက္ေသာသူသည္
ပရံ = တစ္ေယာက္ေသာသူကို
န နိကုေဗၺထ = အမ်က္မထြက္ရာ။
ကတၳစိ = တစ္စံုတစ္ခုေသာအရာ၌
ကိဥိၥ = တစ္စံုတစ္ေယာက္ေသာ
နံဇနံ = ထိုသူကို
ဗ်ာေရာသနာ = ေဖာက္ျပန္ေသာကာယကံ၊ ဝဇီကံတို႔ျဖင့္ညွဥ္းဆဲခ်ဳပ္ခ်ယ္ျခင္းျဖင့္၎
ပဋိဃသညာ = ရန္အမ်က္ဟူေသာစိတ္ျဖင့္၎
နာတိမေညထ = မထီမဲ့ျမင္မျပဳ ရာ။
အညမညသ = တစ္စံုတစ္ေယာက္သည္ တစ္စံုတစ္ေယာက္၏
ဒုကၡံ = ဆင္းရဲကို
နဣေစၥယ် = အလိုမရွိရာ။

၇ – ၈ ။ မာတာ = အမိသည္
နိယံပုတၱံ = မိမိသားအရင္းျဖစ္ေသာ
ဧကပုတၱံ = တစ္ေယာက္ေသာသားကို
အာယုသာ = အသက္ေၾကာင့္
အႏုရေကၡ ယထာ = အစဥ္ေစာင့္ေရွာက္သကဲ့သို႔
ဧဝမၸိ = ဤကဲသို႔ပင္
သဗၺဘူေတသု = ခပ္သိမ္းေသာ သတၱဝါတို႔၌
အပရိမာဏံ = အတိုင္းအဆမရွိေသာ
မာ နသံ = ေမတၱာႏွင့္ယွဥ္ေသာ စိတ္ကို
ဘာဝေယ = အဖန္တလဲလဲ ပြားေစရာ၏။
ဥဒၶံ = အထက္ဘဝဂ္တိုင္ေအာင္၎
အေဓာ = ေအာက္အဝီဇိတိုင္ေအာင္၎
တရိယံ = အရပ္ရွစ္မ်က္ႏွာတိုင္ေအာင္၎
ဣတိပိ ဣမိနာ ပကာေရန = ဤသို႔ေသာအားျဖင့္
သဗၺေလာကသႎၼ = က်ဥ္းေျမာင္းျခင္း မရွိသည္ကို
အေဝရံ = ရန္မရွိသည္ကို
အသမတၱံ = ဆန္႔က်င္ဘက္မရွိသည္ကို
ကတြာ = ျပဳ ၍
အပရိမာနံ = အတိုင္းအဆမရွိေသာ
ေမတၱံ = ေမတၱာႏွင့္ယွဥ္ေသာ
မာ နသံ = စိတ္ကို
ဘာဝေရ = ပြားေစရာ၏။

၉ ။ ဣဓ = ဤသာသနာေတာ္၌
တိ႒ံ ဝါ = ရပ္၍ေသာ္၎
စရံ ဝါ = သြား၍ ေသာ္၎
နိသိေႏၷာ ဝါ = ထိုင္၍ ေသာ္၎
သယေနာ ဝါ = လဲေလ်ာင္း၍ေသာ္၎
ဝိတမိေဒၶါ = အိပ္ျခင္း၊ ငိုက္ျခင္း၊ ကင္းသည့္
ယာဝတာ = အၾကင္မွ်ေလာက္ေသာ ကာလပတ္လံုး
အသ = ျဖစ္ရာ၏။
ယာဝတာ = ထိုမွ်ေလာက္ေသာ ကာလပတ္လံုး
ဧတံသတႎ = ထိုေမတၱာႏွင့္ယွဥ္ေသာ သတိကို
အဓိေ႒ယ် = ေဆာက္တည္ရာ၏။
ဧတံ ဝိဟာရံ = ထိုေမတၱာႏွင့္ယွဥ္ေသာ သတိျဖင့္ေနျခင္းကို
ျဗဟၼံ = ျမတ္ေသာ
ဝိဟာရံ = ေနျခင္းဟူ၍
ဗုဒၶါ = ျမတ္စြာဘုရားသည္
အာဟု = ေဟာေတာ္မူ၏။*

၁ဝ ။ ဘိကၡဳ = သံသရာေဘးကို ရႈ႕ေလ့ရွိေသာသူသည္
ဒိ႒ိဥၥ = မိစၧာဒိ႒ိသိုလည္း
အႏုပဂၢမၼ = မကပ္မူ၍
သီလဝါ = ေလာကုတၱရာ သီလရွိသည္ျဖစ္၍
ဒႆ ေနန = ေသာတပတၱိမဂၤဥာဏ္ႏွင့္
သမၸေႏၷာ = ျပည့္စံုသည္ျဖစ္၍
ကာေမသု = ေတဘုမၼက သခၤါရတည္းဟူေသာ ဝတၳဳကာမတို႔၌
ေဂဓံ = တပ္မက္ျခင္းကို
ဝိနယ = ပယ္ေဖ်ာက္၍
ဇာတု = စင္စစ္
ပုန = တဖန္
ဂဗ႓ေသယ်ံ = အမိဝမ္းတြင္း၌ ပဋိသေႏၶေနရျခင္းသို႔
န ဧဟိ = မေရာက္လတၱံ။

ေမတၱာသုတၱံ = ေမတၱာသုတ္ပရိတ္ေတာ္သည္
နိ႒ိတံ – ၿပီးဆံုးပါ၏။
Credit – ဓမၼေရေအး